გე­ნი­ო­სი პო­ე­ტი, დი­დი მო­ქა­ლა­ქე-მოგონება გალაკტიონზე

.გა­ლაკ­ტი­ონ ტა­ბი­ძე:

"ოჰ, რა ბი­ჭია ჩვე­ნი და­თი­კო!.."

 ამას­წი­ნათ სა­ქარ­თ­ვე­ლოს მეც­ნი­ე­რე­ბა­თა ეროვ­ნულ­მა აკა­დე­მი­ამ გა­მოს­ცა უდ­რო­ოდ გარ­დაც­ვ­ლი­ლი ის­ტო­რი­კო­სის და­ვით ჩაკ­ვე­ტა­ძის (1930-1972) "წე­რი­ლე­ბი".

წი­ნა­სიტყ­ვა­ში წიგ­ნის რე­დაქ­ტო­რი აკა­დე­მი­კო­სი ვა­ლე­რი ასა­თი­ა­ნი წერს:

ბავ­შ­ვო­ბა­ში, ჩემს საყ­ვა­რელ, ულა­მა­ზეს ლეჩხუმ­ში ყოფ­ნი­სას, რაც ყო­ველ­თ­ვის სი­ხა­რუ­ლის მომ­ტა­ნი იყო და არის დღე­საც, ხში­რად მეს­მო­და სა­ხე­ლი და­და­ში - და­ვით ჩაკ­ვე­ტა­ძე.

მახ­სოვს, რო­გო­რი სიყ­ვა­რუ­ლით წარ­მოთ­ქ­ვამ­დ­ნენ ამ სა­ხელს... აღ­ფ­რ­თო­ვა­ნე­ბით ჰყვე­ბოდ­ნენ მი­სი კე­თილ­შო­ბი­ლე­ბის, შე­სა­ნიშ­ნა­ვი ადა­მი­ა­ნუ­რი თვი­სე­ბე­ბი­სა და ნი­ჭი­ე­რე­ბის შე­სა­ხებ...

შემ­დეგ შე­ვიტყ­ვე მი­სი უდ­რო­ოდ გარ­დაც­ვა­ლე­ბის ამ­ბა­ვი. გუ­ლი მწყდე­ბო­და, რომ მას ახ­ლოს არ ვიც­ნობ­დი.

მოგ­ვი­ა­ნე­ბით, რო­დე­საც და­და­შის ნა­წე­რებს ინ­ტე­რე­სით გა­ვე­ცა­ნი, სრუ­ლი­ად სა­ფუძ­ვ­ლი­ა­ნად ჩავ­თ­ვა­ლე, რომ მი­სი სამ­შობ­ლო­სად­მი, ის­ტო­რი­ი­სა და მწერ­ლო­ბი­სად­მი მიძღ­ვ­ნი­ლი პუბ­ლი­კა­ცი­ე­ბი მე­ტად უნ­და სცოდ­ნო­და სა­ზო­გა­დო­ე­ბას, ფარ­თო მკითხ­ველს.

27 წლის დ. ჩაკ­ვე­ტა­ძის პირ­ვე­ლი წიგ­ნი და­ი­ბეჭ­და "მნა­თობ­ში" 1956 წელს. "ის­ტო­რი­უ­ლი ძეგ­ლი უქი­მე­რი­ო­ნის გო­რაკ­ზე", რო­მე­ლიც ცალ­კე წიგ­ნად გა­მო­ი­ცა 1964 წელს აკა­დე­მი­კოს ვახ­ტანგ ბე­რი­ძის რე­დაქ­ცი­ით. ამას მოჰ­ყ­ვა მრა­ვა­ლი პუბ­ლი­კა­ცია ის­ტო­რი­ულ სა­კითხებ­ზე.

ავ­ტო­რის შე­სა­ხებ წიგ­ნ­ში და­ბეჭ­დი­ლია ჯე­მალ კუ­ხა­ლაშ­ვი­ლის, დი­ნა­რა ჩაკ­ვე­ტა­ძის, რე­ვაზ ჯა­ფა­რი­ძის, შალ­ვა ალ­ხა­ზიშ­ვი­ლის, ნა­ნო ომა­ნი­ძის, ჯე­ნია (ღვა­ტა) ჩაკ­ვე­ტა­ძის მო­გო­ნე­ბე­ბი.

დღეს გთა­ვა­ზობთ და­ვით ჩაკ­ვე­ტა­ძის ერთ წე­რილს ამ წიგ­ნი­დან.

 გე­ნი­ო­სი პო­ე­ტი, დი­დი მო­ქა­ლა­ქე

მინ­და მო­ვი­გო­ნო რამ­დე­ნი­მე ეპი­ზო­დი სწო­რუ­პო­ვა­რი ქარ­თ­ვე­ლი პო­ე­ტის გა­ლაკ­ტი­ო­ნის ცხოვ­რე­ბის უკა­ნას­კ­ნე­ლი ხა­ნე­ბი­დან.

არ გა­ვიხ­სე­ნებ იმ ხა­ნას, რო­ცა მიმ­ზიდ­ვე­ლი სა­ხის, სუფ­თად პირ­გა­პარ­სუ­ლი სუ­რა­თის ქვეშ და­ბეჭ­დილ მის სტრი­ქო­ნებს ვზუთხავ­დი - გა­თენ­და, ცეცხ­ლის მზე აენ­თო, აცურ­და, დრო­შე­ბი ჩქა­რა. "ა­ხალ-ახალ შა­რაგ­ზა­ზე მიჰ­ქ­რის ავ­ტო­მო­ბი­ლი", მშობ­ლი­უ­რო ჩე­მო მი­წავ, შენს საყ­ვა­რელ სა­ხელს ვფი­ცავ!... მა­შინ, სოფ­ლელ ბი­ჭუნ­კა­ლას ვინ მა­ღირ­სებ­და საყ­ვა­რე­ლი პო­ე­ტის ცოცხ­ლად და­ნახ­ვას. ის კია, მარ­თ­ლაც რომ შენ, იგი ალ­ბათ, ჩვე­უ­ლებ­რივ, ისე რო­გორც ყვე­ლა პა­ტა­რას თავ­ზე ხელს გა­და­გის­ვამ­და, ნი­კაპ­ზე ხელს მო­გი­ცა­ცუ­ნებ­და... მაგ­რამ ასე­თი ბედ­ნი­ე­რე­ბა არა მქო­ნია.