სი­მონ ბო­ლი­ვა­რი - ლა­თი­ნუ­რი ამე­რი­კის ეროვ­ნუ­ლი გმი­რი

სი­მონ ბო­ლი­ვა­რი - ლა­თი­ნუ­რი ამე­რი­კის ეროვ­ნუ­ლი გმი­რი

კა­ცი, რო­მელ­ზეც ის­ტო­რია და­წერს, რომ სამ­ხ­რეთ ამე­რი­კა­ში, ეს­პა­ნე­თის იმ­პე­რი­ის წი­ნა­აღ­მ­დეგ, 100-ზე მე­ტი ბრძო­ლა გა­მარ­თა, ცხე­ნით 112 ათას კი­ლო­მეტ­რ­ზე მე­ტი გა­ი­ა­რა და მის­მა სამ­ხედ­რო კამ­პა­ნი­ებ­მა ალექ­სან­დ­რე მა­კე­დო­ნე­ლის დაპყ­რო­ბილ მი­წებ­ზე ორ­ჯერ უფ­რო დი­დი ტე­რი­ტო­რია მო­იც­ვა, ეს­პა­ნე­თის ბა­ტო­ნო­ბის წი­ნა­აღ­მ­დეგ ეროვ­ნულ გა­მა­თა­ვი­სუფ­ლე­ბე­ლი მოძ­რა­ო­ბის ლი­დე­რი, გე­ნე­რა­ლი სი­მონ ბო­ლი­ვა­რია, მაგ­რამ მა­კე­დო­ნე­ლის, ნა­პო­ლე­ო­ნი­სა და სხვა ცნო­ბი­ლი მხე­დარ­თ­მ­თავ­რე­ბის­გან გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბით, ბო­ლი­ვა­რის არ­მია არ იპყ­რობ­და, იგი მხო­ლოდ ათა­ვი­სუფ­ლებ­და მი­წებ­სა და ხალ­ხებს.  ამი­ტომ, ბო­ლი­ვა­რი, სრუ­ლი­ად დამ­სა­ხუ­რე­ბუ­ლად, ლა­თი­ნუ­რი ამე­რი­კის ეროვ­ნულ გმი­რად და სიმ­ბო­ლო­დაა მიჩ­ნე­უ­ლი და, სამ­ხ­რეთ ამე­რი­კის ის­ტო­რი­ულ გმი­რებს შო­რის პირ­ველ ად­გილ­ზეა.

 სი­მონ ბო­ლი­ვა­რი ბას­კუ­რი წარ­მო­შო­ბის დიდ­გ­ვა­რო­ვან კრე­ოლ­თა ოჯახ­ში,  1783 წელს, ვე­ნე­სუ­ე­ლის დე­და­ქა­ლაქ კა­რა­კას­ში და­ი­ბა­და. მა­მა­მი­სი მდი­და­რი კა­ცი გახ­ლ­დათ, რო­მელ­მაც შვილს გა­ნათ­ლე­ბა სახ­ლ­ში მი­ა­ღე­ბი­ნა. ბიჭს სამ­ხ­რეთ ამე­რი­კის გა­მო­ჩე­ნი­ლი პე­და­გო­გე­ბი ას­წავ­ლიდ­ნენ. პა­ტა­რა სი­მონს დედ-მა­მა ად­რე გარ­და­ეც­ვა­ლა. ნა­თე­სა­ვებ­მა ის სას­წავ­ლებ­ლად ევ­რო­პა­ში გაგ­ზავ­ნეს, სა­დაც ჯერ-კი­დევ ის­მო­და საფ­რან­გე­თის დი­დი რე­ვო­ლუ­ცი­ის გა­მო­ძა­ხი­ლი.  სწო­რედ იქ ჩა­მო­ყა­ლიბ­და ბო­ლი­ვა­რის პო­ლი­ტი­კუ­რი მრწამ­სი. 1801 წელს, ბო­ლი­ვა­რი ერთ ეს­პა­ნელ არის­ტოკ­რატ ქალ­ბა­ტონ­ზე და­ქორ­წინ­და და, მშობ­ლე­ბის და­ნა­ტო­ვა­რი ქო­ნე­ბის სა­მარ­თა­ვად, ვე­ნე­სუ­ე­ლა­ში დაბ­რუნ­და. 1802 წელს, მას საყ­ვა­რე­ლი მე­უღ­ლე, მო­უ­ლოდ­ნე­ლად, ყვი­თე­ლი ცი­ებ-ცხე­ლე­ბით, გარ­და­ეც­ვა­ლა.

ამის შემ­დეგ, ის აღა­რა­სო­დეს და­ქორ­წი­ნე­ბუ­ლა. დამ­წუხ­რე­ბუ­ლი, ევ­რო­პა­ში დაბ­რუნ­და და მთე­ლი თა­ვი­სი ცხოვ­რე­ბა გა­მა­თა­ვი­სუფ­ლე­ბელ მოძ­რა­ო­ბას მი­უძღ­ვ­ნა. დრო­მაც შე­უწყო ხე­ლი:

ლა­თუ­ნუ­რი ამე­რი­კა, მზად იყო ცვლი­ლე­ბე­ბის­თ­ვის. 1808 წელს, ეს­პა­ნე­თის სამ­ხ­რეთ ამე­რი­კის კო­ლო­ნი­ებ­მა, ნა­პო­ლე­ო­ნის მი­ერ ქვეყ­ნის მო­ნარ­ქი­ის დამ­ხო­ბით ისარ­გებ­ლეს და და­მო­უ­კი­დებ­ლო­ბის­თ­ვის ბრძო­ლა და­იწყეს. 1810 წელს, ვე­ნე­სუ­ე­ლა­ში, პატ­რი­ო­ტულ­მა ხუნ­ტამ და­მო­უ­კი­დებ­ლო­ბა გა­მო­აცხა­და. ხუნ­ტამ, მო­კავ­ში­რე­ე­ბის, მო­ხა­ლი­სე­ე­ბი­სა და იარა­ღის მო­სა­ძებ­ნად, სი­მონ ბო­ლი­ვა­რი ამე­რი­კა­ში ელ­ჩად და­ნიშ­ნა. ბო­ლი­ვა­რი ამით არ შე­მო­ი­ფარ­გ­ლა და, სამ­ხ­რეთ ამე­რი­კის ეს­პა­ნუ­რი კო­ლო­ნი­ე­ბის­თ­ვის ახა­ლი სა­ხელ­მ­წი­ფო სტრუქ­ტუ­რის შექ­მ­ნა­ზე და­იწყო ფიქ­რი. ჩა­ნა­ფიქ­რის გან­სა­ხორ­ცი­ე­ლებ­ლად კი, მას ამე­რი­კის შე­ერ­თე­ბუ­ლი შტა­ტე­ბი მი­სა­ბაძ მა­გა­ლი­თად მი­აჩ­ნ­და, მაგ­რამ ეს­პა­ნე­თის მთავ­რო­ბა იოლად დათ­მო­ბას არ აპი­რებ­და.

ხე­ლი­სუფ­ლე­ბამ ამ­ბო­ხე­ბუ­ლე­ბის  წი­ნა­აღ­მ­დეგ კარ­გად შე­ი­ა­რა­ღე­ბუ­ლი არ­მია გაგ­ზავ­ნა. აჯან­ყე­ბულ ძა­ლებს სი­მონ ბო­ლი­ვა­რი და მი­სი თა­ნა­მებ­რ­ძო­ლი, ფრან­სის­კო დე მი­რან­და ხელ­მ­ძღ­ვა­ნე­ლობ­დ­ნენ, მაგ­რამ რე­გუ­ლა­რუ­ლი არ­მი­ის წი­ნა­აღ­მ­დეგ ბრძო­ლა ძნე­ლი აღ­მოჩ­ნ­და, და ისი­ნი და­მარ­ცხ­დ­ნენ. მი­რან­და ტყვედ ჩა­ვარ­და და ცი­ხე­ში შე­ე­გე­ბა სიკ­ვ­დილს. ბო­ლი­ვა­რი კი, ახალ გრა­ნა­და­ში, ანუ, ახ­ლან­დელ კო­ლუმ­ბი­ა­ში გა­იქ­ცა, სა­დაც, დევ­ნას გა­დარ­ჩე­ნილ­მა, ეს­პა­ნე­თის წი­ნა­აღ­მ­დეგ ახა­ლი ამ­ბო­ხე­ბის მზა­დე­ბა და­იწყო. მიზ­ნის მი­საღ­წე­ვად მან მა­მის  და­ტო­ვე­ბუ­ლი დიდ­ძა­ლი ქო­ნე­ბა და პი­როვ­ნუ­ლი ქა­რიზ­მაც გა­მო­ი­ყე­ნა. 1813 წელს, ბო­ლი­ვარ­მა ახა­ლი გრა­ნა­დი­დან, 500 კა­ცი­ა­ნი რაზ­მით, ეს­პა­ნე­ლე­ბის წი­ნა­აღ­მ­დეგ გა­ი­ლაშ­ქ­რა. სამ­ხედ­რო ნიჭ­მა და ჯან­საღ­მა ამ­ბი­ცი­უ­რო­ბამ მას წარ­მა­ტე­ბა მო­უ­ტა­ნა.